Οι Καλύτερες Κυπριακές Σειρές (Αν Υπάρχουν)

Εμείς εδώ στο dazzein ψάχνουμε τους αναγνώστες με το κιάλι. (Αντώνης: Μην τα λες παραέξω, ρε χαμένε!). Οκ, πάμε ξανά.

κυπριακές σειρές

Εμείς εδώ στο dazzein έχουμε μια λαοθάλασσα αναγνωστών. Παρά την σφαγή που γίνεται στα views (Αντώνης: Εντάξει, το ‘χεσες), το feedback που έχουμε είναι από πενιχρό, έως ανύπαρκτο. Αυτό σημαίνει πως κάθε φορά που μας έρχεται κάποιο σχόλιο, εδώ στο dazzein ανοίγουμε σαμπάνιες κάνουμε τον σταυρό μας κάνουμε κωλοτούμπες χαιρόμαστε. Επειδή λοιπόν έχουμε σε μεγάλη εκτίμηση τις απόψεις των αναγνωστών μας, κι επειδή πού και πού πρέπει και να σας καλοπιάνουμε, το σημερινό Serial Killer είναι αφιερωμένο στον X-Mind, ο οποίος στο άρθρο για τις χειρότερες κυπριακές σειρές μας έκανε το σχόλιο “Να ρωτήσω; Αφού υπάρχει ένα top-10 χειρότερων σειρών, γιατί δεν κάνεις και ένα top-10 καλύτερων κυπριακών σειρών; Για μας τους Ελλαδίτες που δεν ξέρουμε…“. Λοιπόν, αγαπητέ X-Mind, ο Serial Killer άκουσε την πρότασή σου και σε αυτό το άρθρο θα ασχοληθούμε με τις καλύτερες κυπριακές σειρές. Πάμε!

Καλές κυπριακές σειρές δεν υπάρχουν. Roll credits, ευχαριστούμε που ήσασταν μαζί μας, Serial Killer out! 


(Καλά, πλάκα κάνω)


Όμως πριν ξεκινήσω να γράφω, καλό θα ήταν να ξεκαθαρίσω μερικά πράγματα.


Πρώτον, σίγουρα δεν υπάρχουν 10 καλές κυπριακές σειρές. Απλά μαθηματικά. Για αυτό θα βάλω όσες μου βγουν, δεν πα να είναι τρεις, δεν πα να είναι τέσσερις. Και ευχαριστώ να λέμε δηλαδή αν βγουν και τόσες.


Δεύτερον, ακόμη κι από αυτές τις 3-4 μην περιμένετε θαύματα. Με τον όρο “Καλές Κυπριακές Σειρές” εννοούμε σειρές οι οποίες χαζοβλέπονται, σειρές που τηρούν ένα βασικό βαθμό ποιότητας, σειρές που δεν θέλεις να βγάλεις τα μάτια από τις κόχες τους και να τα φας. 


Τρίτον, άλλο ποιότητα και άλλο δημοφιλία. Πολλές κυπριακές πατάτες έκαναν επιτυχία, πολλά κυπριακά αίσχη έκαναν τα μηχανήματα της AGB να βαράνε κόκκινο. Στην συγκεκριμένη λίστα, αυτό δεν έχει σημασία. Επομένως αν περιμένετε να δείτε την “Ελένη την Πόρνη” ή το “Σε Φόντο Κόκκινο”, απλά δείτε το άρθρο με τις χειρότερες κυπριακές σειρές στον σύνδεσμό πάνω. 


Πάμε λοιπόν, αυτή τη φορά στα αλήθεια, να κάνουμε το άρθρο που ο Serial Killer δεν φανταζόταν ποτέ πως θα γράψει. 



Στο Παρά πέντε (Σίγμα, 1998)

στο παρα πέντε



Πολύ πριν σκεφτεί τον τίτλο ο Καπουτζίδης, το “Παρά Πέντε” ήταν μια από τις πιο επιτυχημένες σειρές στην κυπριακή τηλεόραση, όταν η κυπριακή τηλεόραση ήταν θανάσιμα “κυπριακή”. Το “Παρά Πέντε” λοιπόν ήταν μια σειρά που εκτυλισσόταν σε ένα μπαράκι το οποίο λεγόταν (μουσική αγωνίας) “Παρά Πέντε”. Όπως ήδη καταλάβατε μιλάμε για το μούφα “Cheers”, αλλά μακάρι όλες οι κυπριακές σειρές να ήταν σαν αυτή, κι ας ήταν και κλωνοποιημένες. Σε αυτό το μπαράκι συχνάζουν κυριολεκτικά ΟΛΟΙ οι τύποι της κυπριακής κοινωνίας που άκμαζαν το 1998: Ο καραδεξιός ιδιοκτήτης του μπαρ (Κώστας Δημητρίου), η φάουσα γυναίκα του (Μόνικα Βασιλείου), ο αριστερός διανοούμενος (Ηρακλής Γιωργαλλής) που αντικαταστάθηκε από τον αριστερό χτίστη (Ανδρέας Μουσουλιώτης), ο κλασικός χαζούλης (Ποιος άλλος; ο Σοφοκλής Κασκαούνιας), η νταλικέρης κι ιστορία λαντζέρισσα του μπαρ (Έλενα Χριστοφή), ο καλαμαράς μπάρμαν (Κώστας Καζάκας), η ξανθιά bitch γκόμενα (Βίβιαν Νικολαϊδου – αλήθεια τι απέγινε αυτή;) και η θηλυκή έκδοση του Σαλβαντόρ Νταλί (Έλενα Σάββα). Μαζί τους έπαιζαν κατά καιρούς κι άλλοι guests, με αποκορύφωμα την εμφάνιση του Σπύρου Παπαδόπουλου, ο όποιος θυμάμαι πως έβγαζε μια φυσική απελπισία στο γύρισμα. 

Γιατί αξίζει: Η αλήθεια είναι πως το χιούμορ της σειράς βασίζεται πάνω στην γκάφα και στο λογοπαίγνιο, που είναι οι πιο πρωτόγονες τεχνικές χιούμορ. Οι ατάκες πίεζαν για να βγάλουν γέλιο και η σκηνοθεσία δεν βοηθούσε καθόλου την κατάσταση (σκηνοθεσία: Δημήτρης Τοκαρής. χμ…). Παρόλα αυτά κάποιες από τις ατάκες ήταν όντως πετυχημένες, και μέσα μέσα έπεφταν κάποια μικρά πολιτικά σχόλια που προσιδέαζαν σε σάτιρα. Οι καταστάσεις ήταν παιδαριώδεις τις περισσότερες φορές, αλλά τίποτα το τραγικά αίσχος. Κι ας μην ξεχνάμε πως μιλάμε για το 1998, όταν στην Κύπρο δεν είχαν φτάσει τα νέα του έξω κόσμου. Χωρίς υπερβολή, το “Παρά Πέντε” ήταν πρωτοποριακή σειρά για την εποχή του και στιγμάτισε το κυπριακό κοινό τα δύο τελευταία χρόνια της χιλιετίας. Η σειρά βλέπεται και σήμερα, σχετικά άνετα. Μπορεί να μην γελάσετε ή τα σεναριακά/σκηνοθετικά τρικ να σας φαίνονται παλαιολιθικά, όμως σίγουρα θα περάσετε ένα χαλαρό εικοσάλεπτο.





Οι Γενιές της Σιωπής (ΡΙΚ, 2007)

γενιές της σιωπής


Η αλήθεια είναι πως στην Κύπρο υπάρχει ένα ολόκληρο genre το οποίο λέγεται “Άντρη Πολυδώρου”. Η Λένα Μαντά της Κύπρου μας έχει χαρίσει άπειρα βιβλία τα οποία ανήκουν στην ευρύτερη κατηγορία “σειρά εποχής”. Πραγματικά είναι απορίας άξιο πόσα βιβλία της έχουν μεταφερθεί στην τηλεόραση, αλλά εδώ θα πάρουμε μόνο το πιο γνωστό και το πιο επιτυχημένο, το οποίο θα πάρουμε ως αφορμή για να σχολιάσουμε το γενικότερο είδος. Οι “Γενιές της Σιωπής” είναι μια σειρά εποχής, όπερ εστί μεθερμηνευόμενον Κύπρος πριν τον Μεσοπόλεμο. Αυτό σημαίνει πως μιλάμε για κωλοχώρια του κερατά, αγροτικές κλειστές κοινωνίες, αυστηρές ηθικές αρχές, βιοπάλη, βασανισμένη ζωή – ό,τι δηλαδή ήταν η Κύπρος πριν ανακαλύψουμε τον τουρισμό και το business administration. Εννοείται πως υπάρχει κάτι που ταράσσει την ισορροπία (μα θάνατος, μα βιασμός, μα και τα δύο) και εννοείται πως υπάρχει παντού η μάχη με την κοινωνία, το δίλημμα αγάπη ή λεφτά και γενικότερα καταλάβατε πως πάει. Δεδομένου πως πλέον στην Κύπρο υπάρχει ένα sweat shop που βγάζει τέτοιες σειρές (Πέτρινο Ποτάμι, Γαλάτεια, Γυμνοί Άγγελοι), είναι πολύ δύσκολο να τις ξεχωρίσεις. 


Γιατί αξίζει:  Το genre “σειρά εποχής/Άντρη Πολυδώρου” είναι μια πολύ καλή λύση για να κρυφτούν πολλά ελαττώματα των κυπριακών σειρών, για τα οποία τις κράζω. Πρώτον ως σειρά εποχής μπορούν να χρησιμοποιούν πολύ βαριά κυπριακή προφορά, χωρίς να μοιάζουν τοπικιστικά σκετσάκια. Η κλισεδιά του σεναρίου κρύβεται πίσω από τον “ρεαλισμό”. Η κακή σκηνοθεσία και το υπερβολικό παίξιμο κρύβονται γιατί η χρονική απόσταση κάνει τις αντιδράσεις των ηρώων διαφορετικές από τις δικές μας. Γενικότερα η απόσταση που έχει από σήμερα, κάνει την όποια σύγκριση να φαίνεται άτοπη. Συν τοις άλλοις, η σοβαρότητα και η κοινωνικότητα που έχουν κάτι τέτοιες σειρές, τις επιτρέπει να παρουσιάζονται ως μεταξωτές κορδέλες, ενώ είναι απλά καραβόσκοινα. Bottom line: Οι Γενιές της Σιωπής δεν είναι “αμάν και τι”, αλλά το όλο concept σώζει την κατάσταση. 





Κύριε Πρόεδρε (Σίγμα, 2000)

Η σειρά που δεν θυμάται κανένας. Είμαι απόλυτα σίγουρος πως ελάχιστοι την θυμούνται και πως όσοι την γκουγκλάρετε δεν θα βρείτε τίποτα, παρά μόνο μια καταχώρηση στο retroDB με τους συντελεστές και μια μίνι περίληψη. “Μα πώς γίνεται μια τόσο καλή σειρά, να μην υπάρχει πουθενά”. Well, φίλε αναγνώστη, αυτό όντως είναι ένα θέμα. Το “Κύριε Πρόεδρε” ήταν μια σειρά που εκτυλισσόταν μέσα στο ίδιο το γαμημένο το προεδρικό μέγαρο και είχε ως πρωταγωνιστή τον ίδιο τον πρόεδρο της δημοκρατίας, μαζί με τους υπουργούς του και τους γραμματείς του. Το σενάριο το υπέγραφε ο Κωνσταντίνος Οδυσσέως, ο σεναριακός νους που βρισκόταν πίσω από το “Παρά Πέντε” (βλ. άνω). Τεχνικά, χωρίς πλοκές και χαρακτήρες, ήταν μια σειρά για το πόσο σουρεάλ, πόσο τρεις λαλούν και δυο χορεύουν, πόσο για τον πούτσο καβάλα ευτράπελες ήταν οι καταστάσεις μέσα στον ναό της δημοκρατίας/μπανανίας, και το πόσο τυχεροί είμαστε που δεν βουλιάξαμε ακόμη ως νησί. 


Γιατί αξίζει: Αρχικά και να σας πω, δεν υπάρχει πουθενά ώστε να την δείτε. Για το τυπικό και μόνο, υπάρχουν δύο λόγοι: Πρώτον ο Κωνσταντίνος Οδυσσέως που εξέλιξε το χιούμορ του από το “Παρα Πέντε” και το έκανε λιγότερο φωναχτό και περισσότερο αστείο. Δεύτερον, η έμμεση, εύστοχη και καυστική σάτιρα στον πολιτικό χώρο της Κύπρου, το 2000 – δηλαδή την δεύτερη θητεία Κληρίδη. Κάναμε μαύρα μάτια να δούμε καλή σάτιρα στην Κύπρο, πόσο μάλλον όταν αυτή είναι και κωμωδία.

Το Καφενείο (ΡΙΚ 1996, Mega 1999, Ant1 2000, ΡΙΚ 2006)

το καφενείο

Μην τρελαίνεστε, καλά διαβάζετε, εξηγώ για όσους δεν κατάλαβαν. Το καφενείο είναι κυριολεκτικά και μεταφορικά η οδύσσεια μιας ξεριζωμένης σειράς. Με το ίδιο καστ ηθοποιών (Πόπη Αβραάμ, Κώστας Βήχας, Σταύρος Λούρας, Σμάραγδος [ναι, Σμάραγδος] Κλεοβούλου και Κώστας Δημητρίου) έχει παιχτεί σε τρία διαφορετικά κανάλια σε διάστημα δέκα ετών. Η σειρά του Πάρι Αριστείδη, που έχει πάρει περισσότερες μεταγραφές κι από τον Ιμπραήμοβιτς, είναι η σειρά για ένα καφενείο και τους τακτικούς του θαμώνες. “Πάλι μούφα Cheers;”, θα μου πείτε. Ναι, απλά τώρα σερβίρουμε ελληνικούς και φραπέδες. Παρά τα 550 επεισόδια που προβλήθηκαν, ποτέ δεν υπήρχε μια σαφής ιστορία ή μια διακριτή πλοκή. Η σειρά ήταν μια άχρωμη συζήτηση σε ένα καφενείο – αν το “Εμείς και Εμείς” γυριζόταν σε καφενεδάκι στην Πλάκα. 


Γιατί αξίζει: Γιατί είναι άχρωμο και αυτό σημαίνει πως τουλάχιστον δεν θέλεις να αυτομαστιγωθείς σαν τον Paul Bettany στον Κώδικα Ντα Βίντσι. Επίσης είχε τις πιο διακριτές και ρεαλιστικές καρικατούρες που θα μπορούσε να βγει από πένα Κύπριου συγγραφέα: Ο Κόκος ο ταρίφας, ο Σταυράκης το λαμόγιο, ο Τάκης ο Σβηστός έχουν σημαδέψει την κυπριακή τηλεόραση και έχουν αναγάγει εαυτόν σε εθνικά σύμβολα. Οι ρόλοι κυνηγούσαν (κι ακόμη κυνηγούν) τους ηθοποιούς, ιδιαίτερα τον Σμάραγδο Κλεοβούλου, ο οποίος κυριολεκτικά έχει ταυτίσει την καριέρα του με τον χαρακτήρα του αφελή καφετζή Τάκη. Κι ακόμη, ατάκες όπως “Τι είμαστε Κόκο μου, ένας κόκκος άμμου είμαστε Κόκο μου”, “Διαθέτουμε και Τάκη Away” είναι, όπως και να το κάνουμε ελαφρώς αστείες. Ακόμη ένα χαλαρό μισάωρο.



Πατάτες Αντιναχτές (ΡΙΚ, 2005)

Όπως έχω πει πολλές φορές, η κυπριακή σάτιρα δεν φτουράει που να χτυπιόμαστε κάτω. Τα έχω πει εδώ, και το ξαναλέω. Η μοναδική σάτιρα που κατάφερε να είναι και σάτιρα και να κρατηθεί για πάνω από πέντε επεισόδια είναι οι Πατάτες Αντιναχτές, και μόνο για αυτό respect. Οι “Πατάτες” είναι όταν οι ΑΜΑΝ συνάντησαν την πολιτική. Σε σατιρικά σκετσάκια κοροϊδεύουν (αλλά ποτέ δεν σχολιάζουν) την επικαιρότητα, εστιάζοντας σε πολιτικά πρόσωπα και κοινωνικές καταστάσεις. Εννοείται πως οι εύκολοι στόχοι έχουν την τιμητική τους (όπως ο Αρχιεπίσκοπος, βοήθειά μας το τζακούζι), αλλά η αλήθεια είναι πως στα δώδεκα χρόνια που παίζονται, μάλλον δεν έχουν αφήσει Κύπριο για Κύπριο ασατύριστο. Όσοι αποφασίσετε να το δείτε, έχετε υπόψιν σας πως ασχολείται με την κυπριακή πραγματικότητα, όπως επίσης πως δεν θα δείτε πολιτική άποψη και σχολιασμό ούτε με τηλεσκόπιο.


Γιατί αξίζει: Γιατί οι συντελεστές (σεναριογράφοι, σκηνοθέτες, ηθοποιοί) κάνουν απίστευτα καλή δουλειά. Γιατί σατιρίζουν πρόσωπα και καταστάσεις, και η σάτιρα τους είναι στοχευμένη – όχι απλά στον γάμο του Καραγκιόζη. Γιατί η κοροϊδία είναι καυστική και πολιτική – και δυστυχώς ώρες ώρες μοιάζουν πιο σοβαροί από την πραγματική κυβέρνηση. Γιατί παρόλους τους κλώνους της, εξακολουθεί να είναι μοναδική και ακμαία. Γιατί, παρόλο που μοιάζουν στους ΑΜΑΝ, εξακολουθούν να είναι πιο ρεαλιστικοί, πιο σοβαροί, πιο πειστικοί και πιο μετρημένοι από πολλές κυπριακές σειρές.


Αίγια Φούξια (Αντ1, 2008)

αίγια φούξια ηθοποιοί

Κι ενώ οι προηγούμενες σειρές ήταν απλά μέτριες ή υποφερτές, εδώ φτάνουμε στον κολοφώνα της κυπριακής τηλεόρασης. Δεν πίστευα ποτέ πως θα έλεγα αυτά τα λόγια, αλλά η Αίγια Φούξια είναι η μοναδική σειρά της κυπριακής τηλεόρασης που έχει σοβαρές αξιώσεις ποιότητας και γέλιου. Μου είναι εξαιρετικά δύσκολο να περιγράψω αυτό το πραγματικό ΕΠΟΣ, κυρίως γιατί δανείζεται πάρα πολλά στοιχεία από πάρα πολλά πράγματα. Στο μεγαλύτερο μέρος της είναι μια παρωδία σειράς εποχής (βλ. Γενιές της Σιωπής) με τους αναχρονισμούς να συναγωνίζονται τις παρωδίες του Μελ Μπρουκς. Υπάρχουν όλοι οι αρχετυπικοί χαρακτήρες που παίζουν σε κάθε κυπριακή σειρά, και απλά παρακολουθούμε την ιστορία των χωριανών, του Μιχαήλη του Πάντζιαρου, του Παπασκούλουκου, του O.M.G o Λεοντής, της Πππππινούς, της Ορθοδοξίας και του Φουσσιέκκα. Highlights της σειράς, η Δώρα Κακουράτου στον ρόλο της τρελής Πελλομαλλούς (που ήταν και ο μοναδικός λογικός άνθρωπος στην σειρά) και ο Faboulous Fashion Icon Βαντζιελής – που παίζει να είναι και ο πρώτος γκέι ρόλος σε κυπριακή σειρά. Βέβαια όταν τα έκανε η Δήμητρα Παπαδοπούλου το 1991, εμείς τραγουδούσαμε “Εν η Μάνα μου που φταίει”, αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ


Γιατί Αξίζει: Ξέρετε τους λόγους για τους οποίους κράζω τις κυπριακές σειρές, τα κυπριακά κανάλια, και το ΕΣΡ της Κύπρου. Ε, λοιπόν, αυτή η σειρά έκανε το μεγάλο μπαμ και ξεχώρισε επειδή δεν κώλωσε πουθενά και έκανε αυτά που οι άλλες σειρές ήταν πολύ ΚΟΤΕΣ για να κάνουν. Και για να γίνω ακόμη περισσότερο σαφής: Η Αίγια Φούξια είχε περισσότερα ΑΡΧΙΔΙΑ ως σειρά, από ό,τι η Ελένη η Πόρνη. Σας pwnάρανε και καλά να σας κάνουν! 

Βαντζιελής αίγια φούξια
Ρεσπέκτ στον άρχοντα.


Αντιγράφω από την wikipedia: “Η σειρά «έσπασε» πολλά ταμπού που υπήρχαν στο χώρο των ΜΜΕ στη Κύπρο, όπως η αναφορά σε προγράμματα άλλων καναλιών, η χρήση λέξεων που θεωρούνται βρισιές (αντί ευφημισμών, όπως συνηθίζεται σε άλλες σειρές), η κανονική χρήση της Κυπριακής διαλέκτου (αντί χρήση της κοινής Ελληνικής ή υπερβολική χρήση της ως κωμικό στοιχείο καθαυτό), η κυκλοφορία της σειράς σε DVD και διάθεση της ελεύθερα στο διαδίκτυο ως Video on Demand”. Μπορεί το κατεστημένο στην τηλεόραση να είναι ακόμη ακμαίο, αλλά αυτή η σειρά είπε ένα τεράστιο FUCK YOU, το οποίο καταφχαριστήθηκε ο τηλεθεατής και την αντάμειψε με 70% θεαματικότητα. Είδατε μαλάκες καναλάρχες; ο τηλεθεατής την θέλει την ποιότητα! Συγχαρητήρια στον Λώρη Λοιζίδη και την Χριστιάνα Αρτεμίου για την μοναδική όαση στην κυπριακή τηλεόραση.


Μπονους:
Παραμύθι Αλλιώς (Alpha Κυπρου, 2017)

Lannisters κουφάλες, έρχονται κρεμάλες! Λευτεριά στον Τζον Σνόου!

Να μην βάλω και μια τρέχουσα σειρά; Ας βάλω. Η φετινή απόπειρα του Λώρη Λοιζίδη να κατακτήσει την κυπριακή τηλεθέαση για ακόμη μια φορά, ακούει στο όνομα “Παραμύθι Αλλιώς”. Χοντρικά είναι η κυπριακή εκδοχή του “Robin Hood: Οι Ήρωες με τα Κολλάν” του Μελ Μπρουκς. Κακός βασιλιάς σφετερίζεται το βασίλειο και τρεις ιππότες προσπαθούν να αποκαταστήσουν το δίκιο και να πολεμήσουν την αδικία. Κάπου παίζει και ο μάγος, η κακιά αδελφή, έτσι για να έχουμε και λίγο Disney. Φήμες λένε πως δεν πήγε τόσο καλά σε τηλεθέαση (προφανώς, μιλάμε πως κονταροχτυπιέται με το Survivor), αλλά πιστεύω πως θα κάνει την διαφορά φέτος. Τουλάχιστον κρατιέται πάνω από τα Διδυμα Φεγγάρια, κι αυτό είναι κάπως καθησυχαστικό.


Γιατί Αξίζει: Αφενός γιατί την γράφει ο Λοιζίδης, που κάνει εξαιρετική δουλειά ως δημιουργός. Αφετέρου όμως, γιατί οι κυπριακές παραγωγές δεν μας έχουν συνηθίσει σε θέματα του Μεσαίωνα. Εννοείται πως το “Παραμύθι Αλλιώς” δεν είναι Game of Thrones και σίγουρα οι μεγαλύτερες ηλικίες δεν θα ταυτιστούν με το fantasy της σειράς. Όμως μόνο και μόνο για την θέληση να γίνει κάτι διαφορετικό, πρωτότυπο και τολμηρό στο κυπριακό τηλεοπτικό τοπίο, προσωπικά με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο. Ακόμη κι αν δεν βγει το ρίσκο, η σειρά τόλμησε και μπράβο της. 


Δεν είμαι σίγουρος αν ξέχασα καμία. Αφήστε κι εσείς τις δικές σας προτάσεις στα σχόλια (κυρίως οι Κύπριοι αναγνώστες) κι ελπίζω τα κυπριακά δρώμενα να βελτιωθούν ακόμη περισσότερο – κι ας έχω ένα θέμα λιγότερο για να κράζω.


Serial Killer out!



Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *